غزل

روزی كه نماند دِگری بر سر كويت

دانی كه زِ اغيار وفادارترم من..

یا بفرما به سرایم، یا بفرما به سَر آیم

غرضم وصل تو باشد، چه تو آیی، چه من آیم

گر بیایی دهمت جان، ور نیایی کُشَدم غم

من که بایست بمیرم، چه بیایی، چه نیایی!

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

درِ این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد

تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت

دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت

قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت

گذشتم از سر عالم، کسی چه می داند

که من به گوشهٔ خلوت، چه عالمی دارم

دیشب چه خودکشی که نکردم به کوی تو

بیرون نیامدی به تماشا چه فایده؟

به دیدارم نمیآیی چرا؟ دلتنگ دیدارم

همین بود اینکه می گفتی وفادارم وفادارم؟

تا در تو نظر کردم رسوای جهان گشتم

آری همه رسوایی اول ز نظر خیزد

از چار مادر برترم وز هفت آبا نیز هم

من گوهر کانی بدم، کاین جا به دیدار آمدم

یارم به بازار آمده‌ست چالاک و هشیار آمده‌ست

ور نه به بازارم چه کار؟ وی را طلبکار آمدم

مقام ظالم آخر بر ضعیفان است ارزانی

که چون آتش ز پا افتد، به خاکستر‌ دهد جا را

ای زلف یار این همه گردن‌کشی چرا؟

آخر تو هم فتاده و ما هم فتاده‌ایم

این سر که ز اندیشه مرا بر سر زنوست

گر بر سر زانوی تو می‌بود چه می‌بود