فاضل نظری

رود جاری شد به دریا کوه با اندوه گفت

میروی اما بدان دریا زمن پایین تر است

شب دل کندنت می‌پرسم آیا بازمی‌گردی؟

جوابت هرچه باشد، بر سوال خویش می‌گریم..

در شب تیره‌ی خود چشم به ماهی دارم

جز تماشای تو از دور چه راهی دارم؟

تازه راضی کرده‌ام دل را به دینداری ولی

بیم از آن دارم که دینداران پشیمانش کنند..