صائب تبریزی

شد عمر و نشد سیر دل ما ز تپیدن

این قطره خون از سر تیغ که چکیده است؟

ما در چه شماریم، که خورشید جهانتاب

گردن به تماشای تو از صبح کشیده است

به سرِ زلف تسلی نتوان كرد مرا

دست گستاخ مرا بند قبا می‌بايد...

بی‌گناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق

یوسف از دامان پاک خود به زندان می‌شود